çok mu yanlızım ne...?

bazen yanlızlıktan ne yapıcağınızı şaşırısınız bende kendimi sanata vermiş bulunmaktayım acıları unutmak için yardımcı oluyor gibi oluyor ne bileyim öyle bişiler işte....
sabahın bir körü uyanıyorum kahvaltı hazırlıyorum ama sadece çayla sigara içip kalkıyorum sonra onları yıkıyorum evi temizliyorum tekrar yemek yapıyorum resim yapıyorum fln fln bu bütün gün boyunca böyle devam ediyor arada okula gidip geliyorum fln fln... ne kadar çok şey yaparsam fayda sayıyorum çünkü ne zaman yapıcak bir şey kalmıyor ben kendi kendimle kalıyorum o zaman acı daha da çoğalıyor nefes almam o denli zorlaşıyor... geçicek biliyorum ama bir türlü geçemiyor işte o zaman denilen lanet şey bir an önce geçsin çünkü yoksa ben benden geçmiş olucam.....

ben ölemedim bir türlü vurgun vurgun üstüne....

son günler de nasıl yaşadığımı inan bende bilmiyorum ya sürekli uyuyorum yada sürekli yemek yapıyorum ama hiç birini yemiyorum sadece dolabı dolduruyorum... kötüyüm hemde çok kötü ne yapmaya çalışıyorum bilmiyorum. hayatım ne yana doğru kayıyor bilmiyorum aslında bir çok şeyi bilmiyorum sadece canım acıyo...
bu sabah uyandığım da aynada kendimle karşılaştım ve kendimi tanıyamadım gözlerimin altı mosmor olmuş saçlarım inanılmaz yağlı banyo inanılmaz derecede pis durdum öyle aynanın karşısında ve kendimle konuşmaya başladım '' ne yapmaya çalıyorsun sen? '' dedim kendime ve hiç bir cevap veremedim aynadaki kendime geri döndüm yattım hepsi bu...sonra kalktım tekrar banyo yaptım uzun uzun suyun altında kaldım eğer suyun altındayken ağlarsanız belli olmaz bunu fark ettim bugün sonra banyoyu temizledim saçlarımı düzleştirdim makyaj yaptım aynada gülümsedim kendime tamam dedim geçicek zamanla birden değil sonra oturdum öylece kahve yaptım kendime camın kenarına oturdum onu içtim hayal kurdum birazcık herşey tamam da bir içimin acısı geçmedi birde midemdeki ağrı.....

Siz benim neden sustuğumu Nerden bileceksiniz

davetsizce gelen misafir....

daha 5 gün önce yazmıştım bir şeyler vardı çok belliydi uzaklaşıyorun ve dün gece sebebi belli oldu.
üzüldüm canımdan can çıktı ve ben gene bir köşeye sinmiş ağlıyorum demiştim zaten bu senaryonun sonu belli diye ki aynısı oldu...hep böyle oluyor ve sanırım kendimle ilgili çözemediğim sorunlarım var....
biri çıkıp geliyor ve sizin bütün hayallerinizi umutlarınızı bir kalemde silip atıyor hayatınızın azına sıçıyor ve olan gene size oluyor... çok kötüyüm nefes almakta zorlanıyorum istediğim tek şey uyumak haplar olmadan bunu yapmam imkansız halde uyurken canım acımıyor ama gözlerimi açtığım anda kalbim sıkışıyor nefes alamıyorum ağlıyorum ve tekrardan bir hap içip hayaller kurarak uykuya dalıyorum. geçicek biliyorum canım daha az acıycak bi zaman sonra ama iste o zaman geçmek bilmiyor bir türlü. olanların hepsi kötü bir rüya olsa ve ben onun güzel mesajlarıyla uyansam diye yalvarıyorum ama olmuyor. neyse bu kadar sosyalleşme yeter uyumak istiyorum....

özel hayattan insan çıkarma!

bunu bana ilk olarak bay G. söylemişti ''özel hayattan insan çıkarma'' . ben bunu asla yapamıyorum işte biri giriyor hayatımı canımı çok fazla acıtmasına rağmen onu hayatımdan çıkaramıyorum ve sırf bu yüzden hep terk edilen ben oluyorum. ve terk edildiğimde kendimi bir köşeye gizlenip ağlarken buluyorum. ve son zamanlarda da onun benden uzaklaştığını fark ediyorum bunun tam tersini savunsa da o durum bundan ibaret. yavaş yavaş uzaklaşıyor ve ben ona ulaşamıyorum. ben bu senaryonun sonunu çok iyi biliyorum gün gelicek ve o da terk edecek bense gene bir köşeye sinmiş şekilde ağlıyor olucam... kendimi toparlıyamıycam ve çok üzülücem neyse işte böyle bişiler....

aslında geçmiş acıtmaz canımızı... canımızı acıtan onu hatırlama biçimimiz!

kimse anlamıyo beni gerçekten bay S.
ve sen gene yoksun....
ben kendimi bok gibi hissediyorum
ve sen gene yoksun....

bu sahneyi izlerken eskiye gittim resmen kendimi izliyormuş gibi oldum!

Senden sonra çok değiştim ben Leyla... O kadar değiştim ki herhalde tanıyamazsın görsen.. Beni seven herkesi kırıyorum... Dinlemiyorum umursamıyorum söylediklerini... Bomboş yaşıyorum.Ne söylediğimin farkındayım... Ne insanların ne sevdiklerimi... Niye böyle biliyor musun?... Çünkü sen hep kafamın içindesin... Leyla senin fikrin kafamın içinde bir hayalet gibi.. Ve ben o hayaletle uyuyorum her gece.. Nolur yaşamama izin ver... Tekrar birilerini sevmeme izin ver... Ölemem ben öldüremem kendimi Leyla .. Babamı yalnız bırakamam... Yanına gelemem Leyla. Çok uğraştım seni getirmek için ama yapamadım...Nolur izin ver bana...Biraz mutlu olmak istiyorum sadece o kadar....Sen yanımda ol yine kal. Ama nolur bana izin ver....

Üçümüz birden sevinemez miyiz....

neresinden baktığındır önemli olan!