korku bayım kötü bir şey....

korkuyorum bayım çok korkuyorum....

sanırım 2,3 hafta sonra hastaneye yatıcam ve gene o acı süreç başlayacak... görüyorsun ya hiç birşey düzelmiyor aksine sürekli geri geri gidiyorum... 

aynı eskisi gibi önce bay S. gitmişti ardından hastalık şimdi ise önce sen gittin ardından gene hastane gene ilaçlar gene boş kolidorlar....

yanımda olsan belki daha güçlü olurdum kim bilir ama şu anda hiç gücüm yok hemde hiç....

bugün çok kötü bir gündü test sonuçlarını almaya gittiğimde o salak hastalığın yenilendiğini söylediler sanırım gene saçlarıma veda etmem gerekicek aman neyse zaten zor uzuyordu demi? kötü olan bu değil zaten kötü olan daha önce aldığım tedavi ve bu kez alıcağım tedavi sonucunda sanırım hiç bir zaman anne olamama durumum varmış ne acı diymi bayım belkide hiç bir zaman bir çocuğum olamıycak. bu çok koydu işte hastanenin bahçesinde uzun uzun oturdum orada hava nasıl bilmiyorum ama burada biraz soğuk ama üşümedim otururken öylece oturdum bir sigara yaktım düşündüm sadece elime telefonu aldım numaranı yazıp yazıp sildim aramak istedim seni anlatmak akıl almak belkide bilmiyorum ama sadece konuşmak istedim sesini duymak istedim ama arayamadım çok kötü bir gün geçiriyorum bayım kendimi bilmez bir halde dolaşıyorum boş boş televizyona bakıyorum.... 

ve en kötüsüde korkuyorum bayım ben bu kez çok korkuyorum...

keşke seni arayabilsem de anlatsam bunları ama onu da yapamıyorum...

uzun lafın kısası seninle konuşabilseydim şayet anlamak istediklerim bunlardı.

kim bilir belki bir gün bir yolculukta ben cam kenarında sen yanımda okuruz bunları.....

6 ay bayım tam 6 ay.....

Bu kez gerçekten de izmire hiç gelmemiş olmayı diledim hemde tüm kalbimle..
gelir gelmez gerçekler yüzüme bir tokat gibi çarpıldı. artık bir başkası vardı hayatında artık bir başkasının elinden tutuyordu o ve artık ben tamamen unutulmuştum. gerçek değildir dedim gözümle görmedim çünkü yalan söylüyorlardır dedim ve sırf doğru olanı öğrenmek için kalktım gittim yanına. bu gün tam tamına 6 ay olmuştu ayrılalı 23 nisan 23 ekim... evden çıktıktan sonra kalbim ağzımda atmaya başladı otobüste iken ayaklarım tutmuyordu ofisin kapısına geldiğimde bayılmaktan ölesiye korktum açtı kapıyı 6 ay sonra gördüm onu hiç bir şey olmamış gibi hemde çok şey olmuş gibiydi sarıldı öptü ama bir yabancıyı öper gibiydi aceleyle işimi halletmeye çalıştı yüzüme bile bakmadı iç organlarım parçalanıyordu ama bunu ona söyleyemiyordum ve sordum sevgilisini içimden dualar ettim yalan desin diye demedi hiç bir şey demedi sadece güldü onaylar bir biçimde güldü acelesi olduğunu söyledi belli ki ona gidecekti ben artık onun için bir yabancıydım geçen sene bugün canım olan adama artık bir yabancıydım. gülümsedim organlarım parçalanıyordu ama ben gülümsedim. çıkarken intikam soğuk mu yoksa sıcak mı yeniliyor diye sordum gözlerimin ta içine baktı ama bir yabancı gibi ve alay eder bi şekilde soğuk dedi gülümsedim çıktım artık onda hiç bir şeyim kalmamıştı onun bende çok şeyi en önemlisi vucüdumdaki parmak izleriydi çıktım gittim....

artık anlıyorum bir çok şeyi o benim kaderim olsada ben onun kaderi değilim ben onun artık hiç bir şeyi değilim. o vicdan borcunu ödeyeli çok olmuş bense her gün ödüyorum vicdan borcumu ama bitmiyor ben onu özlüyorum çok özlüyorum ama o başka bedenlerde kendini affediyor....

özlemek diyordum bayım özlemek çok kötü....

bu aralar sürekli geçen sene bu zamanlar geliyor aklıma bayım...
ahh bayım ah o günler nasıl mutluydum nasıl huzurlu.
düşünüyorum ne çok şey değişmiş hayatımda diye ne çok şey kaybetmişim ve en kötüsüde sürekli kaybetmeye devam ediyor olmam. özlemenin ne demek olduğunu öğretiyor sanırım yukardaki ve ben anladım özlemek çok boktan bişi hele ki asla gelmiycek birini özlemek aynı ölü birini özlemek gibi ama ölü birini özlediğinde mezarına gidersin çiçek koyarsın sularsın ve onunla konuşursun ölüler sizi her zaman duyabilir peki benim ne yapmam lazım nasıl duyurucam sesimi size bayım.
düşünüyorum yapmamam gereken bir şey mi yaptım acaba ona yada yeterince sevemedim mi? yeterince iyi olamadım mı ona? neydi eksik  olan ne yapmam gerekiyordu vazgeçilmez olabilmem için bilmiyorum bayım... kötü zamanlar bunlar geçer diyor 3. şahıslar ama geçmiyor işte bayım geçmiyor. tarif etmeye çalışıyorum acımı ama olmuyor anlamıyor 3. şahıslar. belki siz anlarsınız bayım içimin tam ortasında birşey var yutkunsam geçicek gibi ama yutkunamıyorum bayım gülüyorum eğleniyorum ama hep eksik birşey var kekremsi bir tat var bütün gülmelerimde sanki o an sesinizi duysam bayım herşey geçicek gibi geliyor ama olmuyor işte bayım...
hani size demiştim ya ''sen benim kaderimsin. bugün olmasa bile bir gün biz birlikte olucaz'' diye işte bayım o gün gelsin istiyorum artık çünkü ben sizi çok özledim.
çünkü ben sizsiz çirkinim çekilmez bir insanım,
çünkü ben sizsiz güzel gülemiyorum,
çünkü ben sizsiz çok yanlızım.....
gelin artık bayım gelin ki ben tekrardan kahve içebileyim.
hep sitem ederdiniz ya ev terliği yok diye terlikleriniz hazır bayım kapının hemen yanında. aniden gelirsiniz diye dolapta sade sodanız hazır bekliyor.
herşey hazır bayım herşey tek eksiğimiz sizsiniz.

sadece size yazdım bayım sadece size....

yeni bir hayat...
ama eskisinden de kötü bir hayat sensiz olan yeni hayatım 5 aydır yaşamaya çalıştığım o sıkıcı ve boktan geçen hayatım. özlemenin ne kadar iğrenç bir şey olduğunu tekrar hatırladığım ciğerlerim parçalana kadar ağladığım yeni hayatım.
senin mutlu mesut hayatını sürdürdüğünden hiç şüphem yok. senin kadar gamsız olmayı çok isterdim bayım ama olamıyorum ne yazık ki. hep böyle olmadı mı zaten sevdim bağlandım taptım sonu hep hüzün sonu hep keder. hiç bir zaman düzelmiycem sanırım hiç bir zaman mutlu bir insan olamıycam hiç bir zaman bir insanın önceliği olamıycam bunu bilmek ne acı tahmin bile edemezsiniz.
bayım sizi öyle çok özledim ki bunu tahmin bile edemezsiniz. burnum nasıl sızlıyor sizi düşündüğümde bunu bir bilseniz ah bir bilseniz. bunu okuma ihtimalin hiç olmamasına rağmen yazıyorum sana anlatmak istediğim o kadar çok şey kaldı ki senden sonra o kadar çok şey oldu ki ama hiç birini anlatamadım hepsi içimde birikti kocaman bir dağ oldu. ama hep birşeyleri hissederdim ya işte şimdide hissediyorum bayım bir gün ikimiz urla iskelede oturmuş şekersiz türk kahvelerimizi içerken anlatıcam sana herşeyi....
yaptığım ve sonucunda asla ders alamadığım hatalarımı anlatıcam ne çok sevdiğimi burnumda nasıl tüttüğünü  gitmeme izin verdiğin için sana ne denli öfkeli olduğumu anlatıcam. hissediyorum bayım bir gün gözledine bakıp bunları anlatıcam ve gene sulu gözlü hatunlar gibi dolucak gözlerim ama bu kez ağlamıycam bu kez güçlü olucam yada en azından güçlü olmak için çaba göstericem.
uzun lafın kısası çok özledim bayım çok fazla çokkkk!

garip zamanlar...

    garip zamanlar....
garip biri olup çıktım son günlerde. hayatımda koskocaman bir boşluk var ama bu boşluğu ne ile doldura bilirim bilmiyorum ne yazık ki. dedemi çok özledim, babannemi özlememiş olmam da canımı yakıyor ama neden bilmiyorum hiç özlemiyorum ve içimde sanki ona ihanet ediyormuşum gibi geliyor dedemi özleyince.
boş boş günler geçiriyorum işe başlıycam önümüzdeki hafta ehliyete yazıldım spora gidiyorum aslında böyle söyleyince evet hayatım dolu dolu geçiyor ama öyle değil işte içimde öyle koca bir boşluk var ki ve neyle dolar bilmiyorum. arkadaş, dost, sevgili yada aile bilmiyorum sadece koca bir boşluk var onu biliyorum.
günde 5 saatten fazla uyuyamıyorum gereksiz yada gerekli bir çok kişiyi özlüyorum. geçmişi düşünüyorum durmadan insanların bana söyledikleri şeyleri canlandırıyor beynim her gece.
sanırım kötüyüm ama dışardan bakılıncada

dostluğunu özlüyorum hepsi bu....

'' eğer biri gitmek istiyorsa gitmesine izin verin. kaderiniz giden insanlara bağlı değildir.
bu onların kötü olduklarını göstermez sadece hikayenizdeki bölümleri bitmiştir. ''


bu yazıyı tam 60 gün önce zorlayıcı ve berbat bir günün gecesinde odamda yerde oturmuş dizlerimi karnıma doğru çekmiş nefesim kesilene kadar ağlarken annem bir kitap'ın her hangi bir sayfasından altını çizmiş şekilde okudu bana ve ekledi '' bu okuduğum şeyi düşün ama gerçekten düşün sonra emin ol içinin acısı geçicek geçmese bile hafiflicek'' dedi ve haklıydı geçmese bile hafifledi ve şu sıralarda geçmek üzere ama ya onunla olan dostluğu özlüyorsam?

işte bunun cevabını bulamıyorum....

gitme vakti....

her evin ayrı bir hikayesi vardır...
9 ay önce taşınmıştım buraya çınar aparta ve bugün gitme vakti halbuki son 4 aydır beklediğim gün bugündü sevinmem gerekirdi ama nedense içimde aşırı bir hüzün aşırı bir keder var. sarınırım bu hüznün nedeni bu evde yaşadıklarım 9 ayı tam tamına 9 sene gibi yaşamış olmam. yeni insanlar tanıyıp hepsinden birer birer kazık yemem ama gene de aptal gibi hepsini seviyor olmam... dün gece bir sürü şeyi hatırladım bay G. ile ilk kez bu evde yüz yüze tanışmış olmam onun oturduğu sandalye ev hediyesi olarak aldığı kahve matik her bir şeyi hatırladı hafızam tek tek ona itiraflarda bulunmam gecenin bir yarısı zeyneple son ses ankara havası açıp göbek atmalarımız... bir türlü yakamadığımız ama hep dilimizde olan balkonda mangal sefamız. fln fln bir sürü şeyi hatırladım iyi günlerimde oldu bu evde kötü günlerimde kendimden geçmiş bir şekilde kendimi odaya kapatıp günlerce dışarı çıkmayıp bunalımı en dibinde yaşadığım zamanlar gibi ama genede kötü günler iyi günlere oranla daha azdı ve buda iyi birşeydi...
ve nedense kötü günleri hatırlamadım çok fazla.... sadece onunla ben bu evde tanıştım aslında kokusunu bu evde öğrendim ilk kavgamı bu evde ettim herşeyi bu evde yaptım onunla ve bu kadar çok anıyı arkamda bırakıp hiç bir şey olmamış gibi gitmek üzüyor beni... sanki bu kapıdan çıktıktan sonra o da yok olucakmış gibi hissediyorum ve bu benim canımı çok yakıyor. her neyse işte böyle dediğim gibi her evin bir hikayesi vardır ve benim için çınar apart kat 2 daire 9 çok önemli olarak kalıcak hep önemli olmasının sebebi belkide odur bilmiyorum ama öyle işte.....

ÖLÜM

büyümenin kötü bir şey olduğunu biliyordum da bu kadar emin değildim artık eminim büyümek gerçekten de kötü birşey. çünkü siz ne kadar büyürseniz yanınızdaki insanlar da o denli gidiyor...
dedem...
canım dedem dedemden çok babam olan adam... gitti ve ben hiç bir şey yapamadım.
ıspartaya gelirken gördüm onu meğer son canlı görüşüm olucakmış nerden bileyim. bilseydim daha çok öperdim onu sarılırdım koklardım onu ne kadar çok sevdiğimi söylerdim ama yapamadım işte...
annem aradığında öldüğünü söylemedi çağırdı sadece durumu çok ağır dedi ama içimde bir şeyler koptu anlamıştım artık yoktu o koca adam... gece izmire giderken bütün yol boyunca onu düşündüm bana yüzmeyi öğreten insan  bana her şeyi öğreten insan oydu. ben küçükken annem de babam da çalıyordu ve bana onlar bakıyordu nasıl ben o adamın cenazesine giderdim aklım mantığım almıyordu bunu...
küçükken sokağa çıkardım oynamaya ve akşam ezanından önce evde olmam gerekirdi ve ben hep geç kalırdım bir güzel azarı yerdim o zamanlar ona çok kızardım ama ne aptallıkmış şimdi keşke yanımda olsa ve bana hep kızsa keşke...
onu son kez morgta gördüğümde hala daha kabullenemedim öldüğünü artık olmuycağını... ardından gözlerimin önünde gömdüler onu o koca adamı bana babamdan daha yakın olan adamı.... ve ben ne kadar ağlasamda o geri gelmedi...
ardından tam tamına 8 gün sonra telefon çaldı ve babannem vefat etmiş bu kadar olmamalıydı...
ölüm zaten zor bir şeydi birde 2 tane daha da zordu...
bu kez hiç ağlamadım yoo babannemi de çok seviyordum ama bilmiyorum ağlamadım hiç hemde hiç ağlamadım cenazesine de gitmedim. neden bilmiyorum ama sanırım korktum çünkü babannemle aynı ismi taşıyorum ve sanırım mezar taşında kendi ismimi görmekten korktum bilmiyorum...

sadece şunu daha iyi anladım ne kadar büyürsen etrafındaki insanlar o denli gidiyor... ve insan bazen gerçekten de birşeyleri yapmak için çok fazla geç kalıyor.
ölüm hiç bu denli yakından tatmamıştım bu duyguyu ve şimdi tek korktuğum şey başka birini kaybetmek. artık telefonum çaldığında korkuyorum umarım bu durum en kısa zamanda geçer....

çok yorulduğumu fark ediyorum.
artık birşeyler düzelsin istiyorum hepsi bu....